Niðurstöður vísindamanna frá NCI benda til þess að hákarlabrjósk hafi lítil áhrif á öran vöxt krabbameinsfrumna. Því hefur oft verið fleygt fram að hákarlar geti ekki fengið krabbamein. Ástæðan fyrir þessu er sú (ef ég man rétt) að hákarlar framleiða prótein sem er hindri (antagonist) fyrir angiogenin. Þegar að æxli myndast þá verður það “frekara” á ýmis vítamín og þarf því að víkka út æðakerfi sem liggur til og frá æxlinu. Próteinið angiogenin hjálpar til að stækka þetta æðakerfi. Þess vegna, ef angiogenin er hindrað þá myndast ekki þetta æðakerfi og æxlið í rauninni “sveltur.”
Út frá þessari fræði hafa stuðningsmenn óhefðbundna lækninga haldið fram að hákarlabrjósk hafi æxlishindrandi áhrif-um 25% krabbameinssjúklinga eru að taka þetta með lyfjunum sínum í US & A. Þetta er ekki aðeins einhverjir amerískir loddarar sem mæla með þessu því það er líka hægt að finna umfjöllun um hákarlabrjósk á brjóstakrabbamein.is og fleiri íslenskum stöðum. Einnig er skemmtilegt frá því að segja að Alþýðublaðið frá árinu 1994 birti þessa fyrirsögn þar sem Dr. Patrick Quillan frá einmitt NCI er að rannsaka áhrif brjósks úr íslenskum hákörlum á krabbameinsfrumur (sannast að rannsóknir geta verið margra ára ferill & hversu mikinn pening maður getur fengið fyrir ófrumlegar hugmyndir).
Þessi nýlega klíníska rannsókn þar sem enginn munur var á þeim sjúklingum sem voru gefið hákarlabrjósk með meðferð (lyfja- og geislameðferð) og þeim sem var gefið lyfleysa. Þetta er fyrsta klíníska rannsóknin sem hefur verið gerð á hákarlabrjóski gegn krabbameini og ég tel að það sé engin ástæða til þess að ætla að krabbameinssjúklingum verði bent á þessa rannsókn og þeim sagt að hætta að taka þetta sem fæðubótaefni. Hákarlar hafa mjög þróað ónæmiskerfi [innskot: Líffræðingar eru tiltölulega nýbúnir að fatta það, duh] og þrátt fyrir að brjóskið hafi fellt þessa fyrstu hindrun, þá er t.d. önnur efni í brjóskinu (mucoplysaccarides) sem eru talin draga töluvert úr margskonar bólgum (sjá verkefni frá 1997 í Nýsköpunarsjóð )
Heimildir: Charles Lu, J. et al., 2010, J NCI, ASAP.
